„Nie chciałem stać”. Poprzednicy Rosy Parks wspominają swoje historyczne akty oporu

Claudette Colvin w 1952 roku. – Alamy

Claudette Colvin w 1952 roku. Alamy

Autor: Olivia B. Waxman

2 marca 2020 r. 11:00 czasu wschodniego

2 marca 1955 r., 15-latek Claudette Colvin siedziała w całkowicie zapełnionym autobusie w Montgomery w stanie Ala., Kiedy kierowca poprosił ją i trzech czarnych kolegów ze szkoły, aby oddali cały rząd, aby biała kobieta mogła usiąść.

Według jej biografa Phillipa Hoosea W związku z wydarzeniami jej koledzy wstali i przesunęli się na tył, ale Colvin nie – a biała kobieta stała, odmawiając siedzenia w tym samym rzędzie co czarna nastolatka. Zgodnie z miejskimi przepisami dotyczącymi segregacji z czasów Jima Crowa czarni pasażerowie nie musieli technicznie wstawać dla białych pasażerów, jeśli nie było innych wolnych miejsc, chociaż wielu zrobiło to, aby uniknąć potencjalnie niebezpiecznych konsekwencji.

Ale chociaż Colvin znała oczekiwania, myślała także o lekcjach na temat praw konstytucyjnych, których właśnie nauczyła się w szkole.

„Chciałem, żeby młode afroamerykańskie dziewczyny również znalazły się w autobus, aby wiedzieć, że mają prawo tam być, ponieważ zapłacili za bilet, tak jak biali pasażerowie ”, mówi CZASIE.„ To nie jest niewolnictwo. Nie powinniśmy być proszeni o wstawanie dla białych ludzi tylko dlatego, że są biali. Chciałem tylko, żeby wiedzieli, że konstytucja tego nie mówi ”.

Dwóch policjantów weszło na pokład, wyciągnęło Colvin z siedzenia i wyciągnęło ją z autobusu. Colvin mówi, że nie myślała o tym, jak niebezpieczna mogła być jej decyzja, aż do momentu, gdy już się opowiedziała. Jednak po wyjściu z autobusu pojawił się strach. „Obawiałam się, że mogą uderzyć mnie swoimi pałkami”, mówi. „Próbowali odgadnąć rozmiar mojego stanika i drażnili mnie z powodu moich piersi. Mogłabym zostać zgwałcona ”.

Podczas krótkiego pobytu w więzieniu, który nastąpił, pamięta, jak siedziała na łóżeczku bez materaca. „Wciąż wyraźnie słyszę, jak klawisze mnie zamykają” – mówi.

W ostatnich dziesięcioleciach, kiedy nadchodzi rocznica, zwykle przebywała w Nowym Jorku – jej domu przez ostatnie sześć dekad. Niedawno jednak wróciła do Alabamy, do Birmingham, a teraz dziwi się, jak sytuacja się zmieniła – po części dzięki jej własnym działaniom jako powódka w federalnym procesie sądowym, który skutecznie zakwestionował segregację autobusów. W rzadkich wywiadach z TIME, Colvin i jej współwłaściciel Mary Louise Smith-Ware zastanawiała się, w jaki sposób ich pokojowe akty buntu sześć dekad temu pomogły w rozpoczęciu nowego etapu ruchu na rzecz praw obywatelskich.

Utrwal swoją historię w jednym miejscu: zarejestruj się w cotygodniowy biuletyn TIME History

A Continuum of Resistance

W czarnej społeczności Montgomery mówiło się już o bojkotowaniu autobusów z powodu segregacji, ale pomysł zaczął być traktowany poważniej po aresztowanie kogoś tak młodego Martina Luthera Kinga Jr., pastora, który niedawno się przeprowadził o mieście, została wciągnięta w te dyskusje.

Do czasu aresztowania lokalnej sekretarz NAACP Rosa Parks za to, że nie ustąpiła miejsca, 1 grudnia 1955 roku bojkotując autobusy niektórzy postrzegali ją jako jedyną pozostałą opcję: „Jeśli nie zrobimy czegoś, aby powstrzymać te aresztowania, będą one kontynuowane” – ogłosił ulotnik ogłaszający bojkot. „Następnym razem możesz być ty, twoja córka lub matka.”

I chociaż ulotka została wydana po aresztowaniu Parks, Colvin wciąż był w pamięci. „Inna” kobieta została „aresztowana” z tego samego powodu ”przeczytaj ogłoszenie, wydane przez profesor Jo Ann Robinson z Alabama State College.„ Nie jeździć autobusami ”.

Stoisko Colvina było częścią długiej historii afroamerykańskiego ruchu oporu, ponieważ akty oporu w segregowanym transporcie trwały od ponad wieku. Frederick Douglass został wyrzucony z wagonu tylko dla białych w 1841 roku. Aresztowanie nauczycielki Elizabeth Jennings w 1854 roku – której bronił w sądzie przyszły prezydent USA Chester A. Arthur – doprowadziło do desegregacji usług tramwajowych w Nowym Jorku. A kiedy był w wojsku przed swoją przełomową karierą baseballową, Jackie Robinson został przed sądem wojskowym za odmowę przeniesienia się na tył autobusu. System autobusowy w Montgomery, gdzie około 75% osób korzystających z systemu było czarnoskórych, był już celem szczególnego protestu.

„Bardzo mi zależy, aby dowiedzieć się, czym różni się aresztowanie Elizabeth Jennings i Rosę Parks aresztowano, z wyjątkiem 100 lat przerwy ”- mówi Blair LM Kelley, autorka książki Prawo do jazdy: bojkot tramwajów i obywatelstwo afroamerykańskie w erze Plessy V. Fergusona.„ Nie ma ani jednej chwili, którą można by przytoczyć jako kluczową za chwilę.Istnieje kontinuum ludzi, którzy nie wierzyli, że traktowanie drugiej kategorii jest uczciwe, właściwe lub sprawiedliwe i którzy byli na tyle odważni, aby z tym walczyć ”.

Jednak w 1955 roku„ świat znajdował się w w innym miejscu ”, dodaje Kelley. Zimna wojna wywierała presję na Stany Zjednoczone, aby udowodniły, że ich system jest lepszy – i bardziej sprawiedliwy – niż radziecki styl życia. Montgomery było także domem dla zdezegregowanej bazy lotniczej ze zintegrowanymi wózkami, więc Czarni żołnierze i weterani byli zirytowani koniecznością jeżdżenia oddzielnymi autobusami miejskimi.

Prawo również uległo zasadniczym zmianom. Orzeczenie Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych z 1954 r. przeciwko segregacji w sprawie Brown v. Board of Edukacja „otwiera drzwi do potencjalnie skutecznych wyzwań prawnych przeciwko innym formom segregacji” – mówi Jeanne Theoharis, autorka książki „The Rebellious Life of Mrs. Rosa Parks”. Colvin została oskarżona o zakłócanie pokoju, naruszenie prawa o segregacji i napaść na funkcjonariusza policji – ale została skazana jedynie za napaść na funkcjonariusza policji, zdając się zamykać drzwi w związku z potencjalnym apelem, który podważyłby segregację.

Kontinuum oporu trwało po aresztowaniu Colvina, zwłaszcza w przypadku pasażerów autobusów Aurelia S.Browder, lat 37, aresztowana 29 kwietnia i 18-letnia Mary Louise Smith, aresztowana 21 października.

Sprawa Smitha nie był wówczas szeroko rozpowszechniany. Jako gospodyni odmówiła przydzielenia miejsca białemu pasażerowi, ponieważ była już na wyczerpaniu po trekkingu przez miasto, aby odzyskać pieniądze, które był jej winien, tylko po to, aby dowiedzieć się, że rodziny nie ma w domu.

„Kobieta wsiadła do autobusu, a mężczyzna wstał dla niej i chciał, żebym wstał i zrezygnował z miejsca, i właśnie to się zepsuło, ponieważ nie zamierzałem stać przez prawie milę lub dłużej aby dostać się do następnego celu ”- mówi Smith do CZASU.„ Byłem zdenerwowany. Mogłem wtedy powiedzieć złe słowo, ponieważ byłem zły. Po prostu nie czułem, że to było właściwe ”.

Smith, teraz 83-letnia, mówi TIME, że nie słyszała o sprawie Colvina, kiedy to się stało, ponieważ była już poza szkołą. Z drugiej strony Rosa Parks patrzyła.

„Szczególnie interesowałem się dziewczyną i jej przypadkiem” – mówi Parks w swoim pamiętniku My Story z 1992 roku. Zaprosiła Colvina na spotkania grup młodzieżowych NAACP i pomyślał, że mogą zebrać pieniądze na ten cel, rozmawiając z nastolatką po mieście. Jednak kiedy Colvin zaszła w ciążę, ED Nixon, były szef oddziału NAACP w Montgomery, który pozostał wpływowym działaczem na rzecz praw obywatelskich, ED Nixon, zdecydował nie byłaby idealną powódką w sprawie przeciwko przepisom o segregacji. Jeśli chodzi o Mary Louise Smith, „ponieważ jej ojciec zapłacił jej grzywnę i nie protestował” – napisał Parks – „jej sprawa z pewnością nie była dobrym argumentem dla p. Nixon do odwołania się do sądu wyższej instancji ”. Młodość Smitha i Colvina również dała niektórym ludziom pauzę.

Theoharis twierdzi, że incydent Colvin wpłynął na decyzję Parks, by nie stawać oporu, kiedy nakazano jej wysiąść z autobusu w grudniu, ponieważ oznaczało to, że została oskarżona tylko o naruszenie prawa o segregacji autobusów, co stanowiło wyzwanie prawne. A jednak Parks też nie była idealnym powodem: była aktywna w NAACP, który został oskarżony o bycie komunistą i zostałby zakazany w Alabama w czerwcu 1956 roku.

Colvin i Smith zaczęli wyglądać na odpowiednich powodów, kiedy „żaden człowiek nie chce brać udziału w tej sprawie” – mówi Theoharis. Tak więc, dokładnie dwa miesiące po aresztowaniu Parks, cztery kobiety – Colvin, Browder, Smith i Susie McDonald (77 lat) zgłosiły się jako powódki w sprawie Browder przeciwko Gayle. Pozew został wniesiony bezpośrednio do sądu federalnego, aby nie utknął w systemie stanowym (tak jak stało się w przypadku Violi White, która zrobiła to, co zrobiła Rosa Parks dekadę wcześniej). Kobiety reprezentowali Fred D. Gray i Charles D. Langford, którzy konsultowali się z przyszłym sędzią Sądu Najwyższego Thurgood Marshallem i Robertem L. Carterem, który spierał się przed Sądem Najwyższym Stanów Zjednoczonych z Brown przeciwko Board of Education.

I rzeczywiście, w czerwcu 1956 roku federalny skład złożony z trzech sędziów potwierdził to, co Colvin już wiedział: że autobusy z segregacją rasową były niezgodne z konstytucją, naruszając klauzulę równej ochrony zawartą w czternastej poprawce do konstytucji. Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych utrzymał w mocy decyzję Browder przeciwko Gayle w listopadzie i odmówił ponownego przesłuchania 17 grudnia.

Bojkot autobusowy w Montgomery zakończył się trzy dni później, po ponad roku. Rozpoczął się nowy rozdział w karierze Martina Luthera Kinga Jr. jako ministra-aktywisty – oraz w całym ruchu na rzecz praw obywatelskich.

Wkrocz do historii: dowiedz się, jak przeżyć Marsz 1963 w Waszyngtonie w wirtualna rzeczywistość

Patrząc wstecz

Nie mogąc znaleźć pracy po tej sprawie, Colvin przeniosła się do Nowego Jorku w 1958 roku i pracowała jako pielęgniarka aż do emerytury, po której 80-letni obecnie -letni wrócił do Alabamy, aby być bliżej rodziny; mieszka w Birmingham od czterech miesięcy. I wyciągnęła coś jeszcze z Browder v.Gayle też: przyjaciółka Mary Louise Smith, obecnie Mary Louise Smith-Ware, która nadal mieszka w Montgomery.

Obie mówią, że śledzili rozwój ruchu na rzecz praw obywatelskich, ale nie byli aktywni w organizacjach politycznych – chociaż Smith twierdzi, że pewnego dnia dostała pozwolenie na wcześniejsze opuszczenie pracy, aby pojechać na marzec 1963 do Waszyngtonu.

Colvin zdecydował się pozostać poza centrum uwagi po tej sprawie choć przyznaje, że wadą niezbyt częstego dzielenia się jej historią jest to, że inni ludzie „opowiadają, co ci się przydarzyło”. Na przykład przez lata źródła pomieszały fakty dotyczące jej ciąży, z plotkami, że była w ciąży w momencie jej aresztowania; w rzeczywistości zaszła w ciążę tego lata, a jej syn Raymond urodził się następnej wiosny.

Plotki są jednym z powodów, dla których Colvin zgodził się na wywiady do biografii Hoosea z 2009 roku, Claudette Colvin: Twice Toward Justice, która zdobyła National Book Award. przeprowadził z nią wywiad na potrzeby swojego krótkiego filmu dokumentalnego Więcej niż przejażdżka autobusem z 2005 r. „Po prostu nie jestem typem osoby, która może chwalić się tym, co zrobiłem” – mówi; oboje woleliby chwalić się swoimi wnukami.

A w każdym razie, w centrum uwagi znajduje się ich.

15 listopada 2019 r. reprezentant Alexandria Ocasio-Cortez przyznał Colvinowi jej „odwaga, by stanąć w obliczu niesprawiedliwości i domagać się uznania jej niezbywalnych praw” na podłodze Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych. 1 grudnia odsłonięto pomnik Rosy Parks w Montgomery w stanie Ala. rocznicę odmowy oddania swojego miejsca białemu pasażerowi, wraz z granitowymi znakami na cześć Colvina i innych powodów w federalnym procesie sądowym, który orzekł, że segregowane autobusy są niezgodne z konstytucją; Smith uczestniczył w ceremonii. W miniony weekend Martina Luthera Kinga Jr. Inicjatywa Równej Sprawiedliwości otworzyła Pawilon Dziedzictwa, w którym znajdują się lokalne postacie z ruchu na rzecz praw obywatelskich, a nawet zdjęcie Colvina obok zdjęcia Martina Luthera Kinga Jr.

Mary Louise Smith-Ware, powódka w sprawie Browder vs. Gayle która doprowadziła do desegregacji autobusów w Montgomery, stoi obok posągu Rosa Parks po jej odsłonięciu w centrum Montgomery w stanie Ala. 1 grudnia 2019 r., w rocznicę aresztowania Parks za to, że nie oddał swojego miejsca w autobusie miejskim . – Mickey Welsh — Montgomery Advertiser / AP
Mary Louise Smith-Ware, powódka w sprawie Browder vs. Gayle, która doprowadziła do desegregacji autobusów w Montgomery stoi obok posągu Rosa Parks po jej odsłonięciu w centrum Montgomery w stanie Ala. 1 grudnia 2019 r., W rocznicę aresztowania Parks za to, że nie oddał swojego miejsca w autobusie miejskim. Mickey Welsh – Montgomery Advertiser / AP

Zapytany, jak to jest, Colvin powiedział TIME: „W końcu zdobyłem uznanie po tych wszystkich latach. Trochę, trochę . ”

Obaj mówią, że nie myślą cały czas o swoich aresztowaniach, ale Colvin mówi, że wiadomości o brutalności policji mogą przywołać wspomnienia z tamtego fatalnego dnia, niebezpieczny był ten dzień, w którym stawiałem opór ”.

Smith-Ware martwi się również o podział i dystans między ludźmi w dzisiejszym społeczeństwie.

„ Zawsze istniała segregacja i zawsze tam była To była segregacja i tak wiele segregacji nadal ma miejsce ”, mówi.„ Trudno jest łączyć ludzi. Po prostu nie jesteśmy zjednoczeni. Nie jesteśmy razem. Nie ma wystarczającej miłości między ludźmi. Kocham wszystkich. Powinieneś kochać wszystkich. Zwyczaje niektórych ludzi mi się nie podobają – ale jeśli mogę coś dla nich zrobić, zrobię to. I to tylko ja. ”

Napisz do Olivii B. Waxman pod adresem [email protected]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *